Home خانه

نظارت بر اعمال، حرکات مشکوک و یک جانبه ی کمپاین انتخاباتی حکومت

نظارت بر اعمال، حرکات مشکوک و یک جانبه ی کمپاین انتخاباتی حکومت

برگردان از پشتو به دری: مصطفی عمرزی

f896f24a 2b99 4eab b47e f13026adda90 400اختصار:

تا اواخر ماه جدی سال روان، 18 تکت انتخاباتی رسماً ثبت و تکمیل شدند. در کنار سایر نامزدان، رییس جمهور کنونی، آقای محمد اشرف غنی، نیز در کنار نامزدان مستقل، وارد میدان رقابت های سیاسی شد. پس از نام نویسی رسمی، نامزد برحال حکومت، مانند سایر نامزدان با محدویت های حقوقی و اخلاقی مواجه است؛ اما رییس جمهور غنی به کمپاین و فعالیت های یک جانبه و غیر قانونی انتخاباتی، ادامه می دهد. او در جریان پروسه ی انتخابات، بدون در نظر داشت ضوابط اخلاقی، مقرری های مشکوک و مغرضانه را آغاز کرده، تمام مسایل ملی و سیاسی را اغماض می کند. بنابراین، عکس مشی ملی را دنبال و روحیه ی ملی را زیانمند می کند.

 رییس جمهور در روز نام نویسی، خلاف تمام معیار های قانونی و اخلاقی، ده ها تن از مسوولان دولتی را به کمیسیون مستقل انتخابات می برد و برای تحرک غیر ملی، تلاش می کند.عین حالت در زمان رییس جمهور پیشین، حامد کرزی، در حافظه ی تاریخ و مردم ثبت است، اما نامبرده در دروه ی کاری خویش، به خصوص در شش ماه اخیر، از حرکات یک جانبه و سیاسی، خودداری کرد. اکنون همه چیز فرق کرده و ثابت می کند که رییس جمهور غنی و تیم اش، به مردمسالاری و افکار ملی، باور ندارند.

باوجود این که شورای مشترک نامزدان، مقرره ی عدم استفاده از صلاحیت ها، منابع و امکانات دولتی را به حکومت سپرده است، بازهم نامزد حکومتی، فعالیت های انتخاباتی غیر قانونی کرده و بر تمام محدودیت های حقوقی و اخلاقی، چشم پوشی می کند.

مقرری های سیاسی:

مسوولان حکومت در مرحله ای که فضای انتخاباتی آماده است و هر نامزدی تلاش می کند در یک فضای مردمی، بدون هرگونه امکانات دولتی، برای رقابت های انتخاباتی آماده گی بگیرد، اما حکومت برای بقای سیاسی خویش، دست به مقرری های سیاسی و یک جانبه زده است.

وزارت ها:

رییس جمهور در وزارت های داخله و دفاع، مقرری های سیاسی کرده است. این دو وزارت را به دو شخص سیاسی داده و با دست باز، برای سیاسی شدن نیروی ملی، زمینه را همواره می کند. در نخست از آدرس وزارت داخله، پس از استفاده ی تبلیغاتی و ابزاری، آقای امرالله صالح، سرپرست این وزارت را به حیث معاون اول خویش می گمارد. وزارت حج و اوقاف را نیز عیناً در جریان یک بازی سیاسی، در دست افراد خاص می سپارد تا از آدرس های دینی و مذهبی، سلسله ی کمپاین و تبلیغ را آغاز کنند. رییس جمهور، مشاور نزدیک خویش را به وزارت تجارت و صنایع می آورد تا در میان تجار و اهل صنعت، در کنار جمع آوری هزینه ها، پروسه های بزرگ صادراتی و وارداتی را میان حامیان خویش تقسیم کند.

حسن بانو غضنفر، رییس هلال احمر که این ریاست، معادل وزارت است و به میزان زیادی امکانات و منابع دارد، فقط چند روز قبل به حیث رییس معرفی می شود. این شخص، خواهر سومین معاون آینده ی رییس جمهور است. تمام این مقرری ها طی دو ماه اخیر، صورت گرفته اند.

والی ها:

حکومت برای ولایات مهم، چون خوست حلیم فدایی، برای پکتیا مجیب الرحمن سمکنی، برای هرات قیوم رحیمی، برای ننگرهار شاه محمد میاخیل و برای کندهار حیات حیات را که اکثراً به حیث کمپاینران برحال حکومت حساب می شوند، به حیث والی ها فرستاده است. در کنار این، در بعضی ولایات، در ریاست های مهم، مقرری های کرده اند که این جریان همچنان جاری می باشند.

معیین ها:

حکومت به سطح وزارت ها و والی ها، به مقرری های سیاسی و یک جانبه بسنده نکرده، بل از میان متحدین سیاسی خویش، حنسا جلیل، یک دختر بی تجربه را به این لحاظ به حیث معیین پالیسی وزارت داخله می آورد تا زنانی را جذب کند. در کنار صبور قانع، معاون اول وزارت داخله، جوانی به نام خوشحال سادات را به صفت معیین امنیتی معرفی می کند تا در بدل مقام، هر تقاضای دولت را اجرا کند. مرجان لیلی متن ، معاون وزارت معارف را نیز از گروه زنان مقرر می کنند. در بخش سیاست خارجی، عادله راز را به صفت نماینده ی دایمی خویش در سازمان ملل متحده، معرفی کرده است.

مشاوران:

رییس جمهور غنی در بخش گماردن مشاوران نیز دست به اقداماتی زده است. ضیاء الحق امرخیل، رییس پیشین دارالانشای کمیسیون مستقل انتخابات و موسی هوتک رهبر حرکت اسلامی در بست ارتقای مشاوریت، عبدالرشید ایوبی رهبر حزب عدالت، اقبال عزیزی، محمد داوود لغمانی و شمار دیگر را برای اهداف سیاسی و انتخاباتی، به حیث مشاوران خویش می گمارد. همین گونه برای تمام مشاوران وعده سپرده است، اگر برای کمپاین رییس جمهور غنی کمک کنند، برای هر کدام، چهل کارمند نو، می گمارند.

سناتوران انتصابی:

حکومت تاکنون، 9 تن سناتور را به گونه ی انتصابی تعیین کرده است. از این جمله، مسلمیار صاحب، نورزی، یوسف نورستانی، باختر امین زی، غیرت بهیر، امان الله عظمی، انور باشلیق مردی و دیگران، به هدف بازی سیاسی، بدون مشوره گماشته اند.

انتخابات پارلمانی:

حکومت در جریان انتخابات پارلمانی و برای ایجاد مداخلات و فشار ها، به کسانی وظیفه می دهد که هیچ گونه ی ریشه ای در میان مردم نداشته و خلاف تمام قوانین و ارزش ها، در پروسه ی انتخابات مداخله کرده اند. به اساس معلومات، در این پروسه، داوود نورزی، فضلی، اجمل عابدی، متین بیگ، حمدالله محب و بعضی افراد دیگر، حلقات خاص درست کرده، بالای اعضای کمیسیون، فشار می آورند که بالاخره باعث سلب اعتماد به پروسه ی انتخابات می شود.

تعداد زیاد نامزدان، به طور خاص، کسانی که خلاف برنامه های سیاسی حکومت بودند، از لیست ها حذف می شوند. از جمیل کرزی تا جنرال نقیب لغمانی، از هیلی ارشاد تا جنرال جلیل و اسدالله نورستانی، نامزدان موفق از لیست حذف می شوند. آنان از همین طریق و با استفاده از صلاحیت ها و امکانات حکومتی در تمام ولایات به خاطر انتخابات ریاست جمهوری، شبکه ها و حلقاتی را به نفع خویش درست کرده اند.

شبکه ی خاصی به نام «دیموکراسی برای افغانستان» (D4A) که در مقابل هزینه های وافر دولتی کار می کند و از سوی داوود نورزی مدیریت می شود، هنگام انتخابات پارلمانی، به طور گسترده، زمینه ی دست اندازی را فراهم می کند و همچنان برای ده ها جوان در بدل تبلیغات و دست درازی های غیر قانونی، معاش می دهد.

سکتور امنیتی و دفاعی:

بزرگ ترین خیانتی که حکومت مرتکب شده است، سیاسی کردن سکتور امنیتی و دفاعی می باشد. حکومت در نهاد های ملی امنیتی و دفاعی، پروسه ی مغرضانه ی نصب و حذف را راه انداخته است. دو چهره ی سیاسی، امرالله صالح و اسدالله خالد را به وزارت های دفاع و داخله می آورند. پس از چند روز برنامه های تبلیغاتی که به نفع امرالله صالح به کار انداخته شدند، رییس جمهور با استفاده از این فرصت، او را به حیث معاون اول خویش می گمارد.

  • فرد بی تجربه ای چون حمدالله محب به حیث مشاور امنیت ملی، گماشته می شود.
  • وزارت های دفاع و داخله به اشخاص سیاسی سپرده می شوند.
  • معینیت پالیسی، امنیتی و سایر پُست های وزارت امور داخله به جوانان بی تجربه سپرده می شوند.

قوای خاص که باید به منظور مبارزه با تروریسم به کار گرفته می  شد، با دست باز برای سرکوب مخالفان سیاسی، استفاده می شود. این عمل، روحیه ی قوای خاص را کاهش داده و انگیزه ی شان را از میان می برد.

حکومت، اکثراً سعی کرده است کسانی را انتصاب کند که شناخت اندک اجتماعی داشته باشند و در بدل تقرر و ارتقا، به هر گونه تقاضای حکومت، آغوش دهند. در این سلسله، به معیین امنیتی جدید وزارت داخله، رتبه ی فوق العاده ی جنرالی تفویض کرده و شماری از منسوبان قوای خاص را با مدال ها خرسند می سازند.

تبلیغات و اقدامات ضد صلح:

حکومت برای بقای اقتدار سیاسی خویش، صلح را قربانی کرد. خود حکومت، بی کفایت و بی ظرفیت است.

  • تبلیغات ضد صلح، به سطح سبوتاژ ادامه دارند.
  • در برابر نشست مسکو، تبلیغات بسیار نادرست صورت گرفتند و کوشش برای ناکامی این پروسه ی بین الافغانی را همچنان جاری نگه داشته اند.
  • بورد مشورتی، بدون مشوره و فهم ایجاد شده و تاکنون هیچ جلسه ای نداشته است.
  • تیم مذاکره کننده ی حکومت، به هیچ صورت، عامل آغاز صلح نیست.
  • به آرمان و آرزوی ملت، توهین می شود.
  • رییس جمهور، خود اعتراف می کند که برای پروسه ی صلح، حتی به رییس جمهور قبلی، حامد کرزی، وقت نداده است.
  • به اشتراک گننده گان نشست مسکو، با خطاب منافقین توهین می کنند و حکومت را با این پروسه، در تقابل قرار می دهند.

انتخابات ریاست جمهوری:

حکومت از انتخابات نیز استفاده ی ابزاری و غیر مشروع سیاسی کرده است. پروسه ی انتخابات پارلمانی را با شگرد مضاعف ناکام و انتخابات آینده ی ریاست جمهوری را با چالش هایی مواجه کرده، بعداً در اکثر قضایا، کمیشنران را دخیل می کنند.

  • در نودمین دقیقه ی پروسه ی سیاسی انتخابات، اصلاحات را آغاز و چنان طرحی را ارائه می کنند تا تمام قدرت را به رییس جمهور بسپارند.
  • ضیاء الحق امرخیل را بار دیگر مسوول ساخت طرح، مقرر کرده و برنامه ی مهندسی انتخابات ریاست جمهوری را عملاً به کار انداخته اند.
  • تمام کمیشنران را از وظیفه برطرف می کنند. آنان ممنوع الخروج شدند و دوسیه های شان را به لوی سارنوالی فرستاده اند.
  • عبیدالله نیازی، رییس عملیاتی کمیسیون انتخابات، بدون این که کدام دوسیه ی واضح داشته باشد، از سه ماه به این سو، با یک سرنوشت نامعلوم، در زندان امنیت ملی، به سر می برد.
  • کمپاین غیر قانونی قبل از انتخاباب جریان دارد. مثال خوب آن، سفر اخیر به ولسوالی شینوار است. باوجود این که رییس جمهور در ولایات دور افتاده ی مشرقی، به کنر و نورستان اصلاً سفر نکرده است، اما به خاطر هدف خاص، به یک ولسوالی سفر می کند. در کنار این، بعضی رهبران احزاب و فعالان سیاسی را در مقابل کرسی های پارلمان یا بدیل آن ها، مجبور می کنند با جریان های سیاسی دکتور غنی، همراهی کنند.

سربازگیری سیاسی:

حکومت از صلاحیت ها، منابع و امکانات، استفاده ی ناجایز می کند. آنان به این گونه با سایر تیم های سیاسی، به خصوص از تیم «صلح و اعتدال، به حد بلند، متوسطه و پایین، مشغول سربازگیری استند. به افراد و اشخاص، پیشنهاد امکانات و وظیفه می دهند یا بالای شان فشار های سیاسی می آورند.

اقتصادی و مالی:

حکومت، حتی در پروژه های بزرگ اقتصادی- ملی، شیوه ی سلیقه یی و کمپاین را اختیار کرده است. برای بعضی ولایات، اما در اواخر کار، چنان برنامه ها و پروژه هایی داده می شود تا تعهد و حمایت سیاسی آنان را به دست آورند.

  • بار دیگر، وعده های کمپاین را آغاز کرده اند. به گونه ی مثال، ادعای 8 میلیارد دالر صادرات، در حالی که فقط 700 میلیون دالر، صادرات داریم.
  • با دروغ، پروژه های هوایی و غیره ای را گشوده اند که فاقد هرگونه تغییر مثبت در زنده گی عامه ی مردم می باشند.
  • با دادن سبسایدی به تجار، آنان را به نفع خویش جلب می کنند تا مردم را فریب دهند.
  • با دست باز، به هدف کمپاین، احیای جاده ی حلقه یی دارالامان، جاده ی کابل- جلال آباد، جاده ی کابل- کندهار، جاده ی شرنه و انگور هده و پروژه ی تونل سالنگ، متوقف شده اند.

به همین گونه، نهاد های مالی حکومت به طرز ناشفاف و مشکوک، اجراات کرده، در بخش های سیاسی، شخصی و تبلیغاتی از منابع مالی، استفاده ی غیر قانونی کرده اند. با مالکان شرکت ها و قراردادی ها، به خاطر نفع سیاسی و اقتصادی، پیش می روند.

تشکیلات ولایات و ولسوالی های نو:

حکومت به تاریخ 21 ماه دلو، رسماً این خبر را تایید کرد که گویا کار تشکیل ولایات جدید ادامه دارد. اطلاعات مشهر اند که ولسوالی جاغوری ولایت غزنی، شینوار ننگرهار، شیندند هرات، آقینه ی فاریاب و منطقه ی پامیر بدخشان به سطح ولایت ارتقا داده می شوند. در این رابطه، بعضی موارد مهم اند که باید به آن ها توجه شود:

  • این برنامه برای اهداف کمپاین راه انداخته شده است تا با فریب، حمایت و اذهان مردم را به نفع خویش داشته باشند.
  • چرا چنین برنامه ای در آغاز حکومت صورت نگرفت که به اواخر حکومت، موکول می شود.
  • ساخت ولایت به نام قوم، خواسته های قومی مردم را گسترش می دهد. اگر به نام شینوار، ولایتی درست شود، ممکن است عین تقاضا را سایر اقوام و به شدت مطرح کنند.
  • اگر شینوار از ننگرهار جدا شود، اهمیت و ارزش تاریخی ننگرهار، با خاک یک سان می شود.
  • در بخش بودجه، جغرافیه و نماینده گی سیاسی، هیچ گونه فکر استراتیژیک و هدفمند، صورت نگرفته است.
  • به سطح افغانستان، تصامیم بزرگ گرفته می شوند تا به حد 14 درصد، تشکیلات اداری اضافه شوند، اما این تصامیم را ارگ انحصار کرده و با هیچ کسی مشوره نکرده است. این پروسه به گونه ی پنهانی جریان دارد. به این طریق می خواهند مردم و اجماع سیاسی را با عمل انجام شده، مواجه کنند.

دستگاه تبلیغاتی:

حکومت، تمام دستگاه تبلیغاتی خویش را برای فعالیت های سیاسی و انتخاباتی به کار انداخته است. به اساس معلومات، دفتر رییس جمهور، دفتر شورای امنیت ملی، ریاست امنیت ملی، اداره ی امور، اداره ی ارگان های محلی و مشاوریت های خاص، به صد ها میلیون افغانی را فقط برای خرید و ایجاد شبکه های تبلیغاتی، کانال ها و نهاد ها مصرف می کنند.

به شمول استاد دانش و امرالله صالح، بعضی وزیران برحال، مشاوران، والی ها، سخنگویان، ولسوال ها، روسا و دیگران، به گونه ی آشکار از صفحات رسمی خویش برای کمپاین فعالیت می کنند که اسناد موثق آن ها وجود دارند.

  • در تکت انتخاباتی رییس جمهور، هارون چخانسوری، سخنگوی رییس جمهور، فاضل فضلی مشاور خاص رییس جمهور، شاه حسین مرتضوی معاون سخنگوی رییس جمهور، امرالله صالح و شمار زیاد ماموران حکومتی به گونه ی آشکار کمپاین تبلیغاتی می کنند.
  • در روز نام نویسی، اکثر ماموران عالی رتبه ی دولت، به گونه ی تبلیغاتی به کمیسیون، کشانده می شوند.
  • سخنرانی های غیر اصولی رییس جمهور در تلویزیون ملی به شکل زنده نشر می شوند، اما برای سایر نامزدان، حتی ستیژی هم وجود ندارد.
  • سیاست های خارجی به منظور تبلیغات داخلی استفاده می شوند. این مشی را رییس جمهور با وضاحت بسیار آغاز کرده است.

داشته ها یا منابع ملی:

حکومت، منابع ملی را به گونه ای به نفع خویش تبلیغ می کند که می تواند دشمنان    منطقه یی را در درازمدت (استراتیژیک)، افزایش دهد. به گونه ی مثال، رییس جمهور، مدیریت آب ها را همواره در سخنان خویش یاد و تاکید می کند که همسایه گان را به این دلیل به لرزه درآورده است. این مامول مستلزم گزارشی ست که ثابت کند که آیا به راستی هم حکومت، آب ها و سایر منابع ملی را مدیریت کرده است یا از این مساله فقط به منظور کمپاین و تبلیغات، استفاده می کند؟

زنان و جوانان:

حکومت روی جوانان و به گونه ی خاص روی زنان، هزینه های خاص می کند تا بخش بزرگ آنان را در انتخابات با خود داشته باشد و از آنان به حیث بانک رای استفاده کند. معیین پالیسی وزارت داخله، معیین وزارت معارف، نماینده ی دایمی در سازمان ملل و سایر مقرری های هدفمند، برای جلب نظر زنان، انجام شده اند. مهم تر از همه، این است که خانم اول کشور، خانم بی بی گل غنی در دفتر خویش و با امکانات دولتی برنامه های تبلیغاتی، سیاسی و انتخاباتی راه می اندازد. این عمل در این اواخر، شدت گرفته است.

پیشنهادات:

  • تمام اعضای شورای نامزدان ریاست جمهوری، بالای اعمال غیر قانونی و کمپاین حکومت، نظارت منظم و مستند را آغاز کنند.
  • بالای تمام فعالان مدنی صدا شود تا در برابر حرکات مستبدانه ی حکومت، اعتراض خویش را بلند کرده و از مردمسالاری حفاظت کنند.
  • از کارمندان حکومت تقاضا شود تا به هیچ گونه رفتاری برای کمپاین نپردازند تا خلاف قانون، مرتکب جرم نشوند. این مساله باید به طور خاص با مسوولان امنیتی و مالی و به جدیت مطرح شود.
  • باید به استقلالیت کمیسیون ها احترام شده و کمیسیون ها نیز استقلال خویش را حفظ کنند.
  • از مردم افغانستان، به طور خاص از نویسنده گان، خبرنگاران، شاعران و دیگران خواسته شود تا از پروسه ی ملی انتخابات حمایت کرده با بی طرفی، نیاز های ذهنی مردم را برآورده و این پروسه ی ملی را کامیاب بسازند.

پایان